Van loper naar trainer… en weer terug
Soms lopen dingen anders dan gepland. En soms komen ze juist weer mooi bij elkaar.
Na mijn verhuizing ben ik in juli 2025 weer begonnen bij Groningen Atletiek. Gewoon weer lekker trainen en lopen. Ik kwam terecht in een superleuke groep en het grappige was dat Emiel mijn trainer werd. Met Emiel had ik in 2013 samen mijn trainersdiploma gehaald. Ruim twaalf jaar later stond hij dus aan de andere kant en mocht ik gewoon zijn trainingen volgen.
Dat beviel prima. Lekker lopen, een leuke groep en verder geen plannen.
Tot ik in december werd benaderd met de vraag of ik misschien zelf een nieuwe loopgroep wilde starten.
Tja… het trainersbloed kruipt blijkbaar waar het niet gaan kan.
Met z’n tweeën beginnen
In februari was het zover. Op maandag en woensdag begon ik als trainer van een nieuwe groep.
De eerste training? Twee lopers.
Niet bepaald een enorme groep dus, maar je moet ergens beginnen.
Langzaam maar zeker kwamen er mensen bij en inmiddels, in juli, trainen we met een superleuke groep van ongeveer tien mannen en vrouwen.
Op maandag doen we onze duurlopen.
Meestal rond een tempo van 5:30 per kilometer, afgewisseld met verschillende blokken. Op woensdag gaan we de baan op voor de baantrainingen.
Serieus trainen, maar vooral ook samen plezier hebben in het lopen. Precies zoals ik het graag zie.
En ineens leid je weer trainers op
In april kwam er nog iets moois bij. Samen met Herre, ook trainer bij Groningen Atletiek, mocht ik een cursus voor assistent-looptrainers geven.
Ook dat was weer leuk om te doen.
Kennis en ervaring overbrengen en ondertussen zien hoe anderen enthousiast worden over het trainersvak.
Een van de deelnemers was Jan Willem.
Hij behaalde zijn diploma en inmiddels is het cirkeltje helemaal rond: Jan Willem is nu mijn assistent-trainer bij onze groep.
“Na jaren zelf trainen, sta ik nu weer met veel plezier als trainer op de baan.”
Van zelf trainen bij Emiel, met wie ik in 2013 mijn trainersdiploma haalde, naar een eigen groep en vervolgens iemand uit een cursus die nu mijn assistent is.
Soms kan het snel gaan.
Mijn achtertuin
En misschien is het mooiste nog wel de plek.
Sinds mijn verhuizing woon ik op ongeveer anderhalve kilometer van Groningen Atletiek. Vanuit mijn nieuwe flat kijk ik uit over het Stadspark. De foto’s bij dit verhaal laten zien dat dit uitzicht nooit hetzelfde is: sneeuw, zon, dreigende luchten en prachtige zonsondergangen.
En ergens daar beneden wordt gelopen.
Iedere maandag en woensdag hoef ik maar anderhalve kilometer af te leggen om bij de atletiekbaan te komen en samen met mijn groep te trainen.
Een jaar geleden had ik dit allemaal niet kunnen bedenken.
Maar inmiddels?
Iedere maandag en woensdag genieten.
En die twee lopers waarmee we in februari begonnen?
Dat zijn er nu ongeveer tien.
We zijn nog maar net begonnen.